به یاد استاد زاون قوکاسیان

پرواز در غبار

چه کس سکوت می خرد ؟
کسی مگر به پیشِ تو
مرا زِ خویش می برد ؟

کبوترِ هنر دریغ
دگر در این غروبِ جمعه ی سیاه
که خفته پشتِ ابر،ماه
ز مهر یا به اشتباه
در آسمانِ پُر ز غم؟
نمی پرد
نمی پرد

ببین چه زود رفته ای
ببین چگونه خفته ای
که زنده رودِ خشک هم
به پایِ خود
شبیهِ شمع می چکد
ز سوز می دمد به ساز
نوایِ گریه می زند

همیشه خنده هایِ تو
نویدِ کار بود و عشق
دریغ
گریه های ما
جوابِ خنده هات را
نمی دهد
نمی دهد

تو خفته ای و تا ابد
ز چشمِ خویش اصفهان
شراره می چکاند و
به خوابِ خوش نمی رود
نمی رود .

سهراب پرواز

برچسبها: سهراب, پرواز, سهراب پرواز, زاون قوکاسیان, در آیینه زمان